Ήμουν εγώ

Ότι ακολουθεί δεν αποτελεί δικαιολογία.
Πέμπτη 30.03.2017 16:10
Κατεβαίνω με το μηχανάκι την Κατσιμίδι μεταξύ Λαμπράκη και Παπάφη. Κάποιες φορές όταν κολλάω και έχω αργήσει ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο για να κερδίσω χρόνο. Πάντα όταν συναντώ κάποιον πεζό κολλάω δεξιά στον τοίχο και περιμένω να περάσει. Ξέρω πως είμαι στον χώρο του παράνομα, ο μόνος τρόπος να διαχειριστώ μέσα μου την παρανομία μου και να σεβαστό τον χώρο του πεζού εφόσον μπήκα - εισέβαλα στον χώρο του είναι να σταματήσω και να περιμένω να περάσει.

Το ίδιο έκανα και την μέρα που περιγράφω. Απ' την αντίθετη κατεύθυνση ανέβαινε πεζός, κόλλησα στον τοίχο απ' την αντίθετη μεριά που ανέβαινε κάνοντας νόημα να προχωρήσει ξέροντας

πως είμαι λάθος. Ο πεζός που έτυχε να 'ναι δρομέας και τον ήξερα φατσικά σήκωσε το κινητό του καταγράφοντας 'με και μου 'πε ευγενικά ''μπορείτε να κατεβείτε απ' το πεζοδρόμιο''. Είχε δίκιο, απόλυτο ως προς τον χώρο που βρισκόμουν.

Αισθάνθηκα άσχημα και θέλοντας να νοιώσω καλύτερα και να μαλακώσω το κλίμα μέσα μου κυρίως, είπα: ''έχεις δίκιο τρέχουμε και μαζί σε αγώνες στο βουνό''. Με τον ίδιο τόνο μου είπε: ''ναι αλλά κατεβείτε κάθε μέρα κατεβάζω πολλούς από εδώ''. Πριν απαντήσω (αυτό που προανέφερα) και ενώ η καταγραφή συνεχίζονταν ήδη η μπροστά μου ρόδα είχε κατέβει στον δρόμο. Συνέχισα λέγοντας: ''έχεις δίκιο βιαζόμουν'', για να πάρω την απάντηση ''όλοι βιαζόμαστε'' με την καταγραφή να συνεχίζεται. Τον χαιρέτησα και έφυγα....

Και εκεί ξεκίνησαν οι σκέψεις και τα συναισθήματα... ''Έπεσα'' κι ήρθε ντροπή διότι έχω επίγνωση ποιος είμαι, που είμαι, που πάω, πως πάω. Θύμωσα που πήγα να κάνω επαφή με έναν άκαμπτο άνθρωπο που δεν είχε διάθεση να δεχθεί την συγνώμη. Ήρθαν σκέψεις γιατί ξέρω ποιος είμαι, που είμαι, που πάω, πως πάω και σίγουρα δεν πάω με μια κάμερα ''μπαμπούλα'' στο χέρι. 

Θεωρώ πως δεν είναι ιδανικά πλασμένη η κοινωνία μας, ενώ πολλά από αυτά που ζούμε, πράττουμε και ανεχόμαστε είναι φυσικό κομμάτι της κοινωνίας μας που ποτέ δεν μπορεί να δίνει παραδεισένια.

Ίσως ξανανεβώ σε πεζοδρόμιο (λανθασμένα), ίσως όχι.

Ίσως κάποιος να δέχεται μια ταμπέλα σήμανσης καρφωμένη σε ένα υπεραιωνόβιο δέντρο ψηλά στο μονοπάτι ενός βουνού που τρέχουμε ή περπατάμε, εγώ το δέχομαι, άσχετα αν μπορεί να θεωρηθεί πληγή στο περιβάλλον.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και μπορούν να ειπωθούν πολλές σκέψεις..

Κλείνοντας...''Χαλάστηκα'' διότι, έκανα λάθος όσον αφορά την οδηγική μου συμπεριφορά. Έκανα λάθος προσπαθώντας να κάνω επαφή με κάτι αχαρακτήριστα άκαμπτο φέρνοντας ως μέσο επικοινωνίας και άμβλυνσης την λατρεμένη μου συνήθεια, το τρέξιμο. Τέλος διότι επέτρεψα την δίχως την άδειά μου άρα και παράνομη μαγνητοσκόπηση μου.

Συμπερασματικά, πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, ποτέ μια παράνομη πράξη (η δική μου) κατ' αρχήν δεν παύει να 'ναι παράνομη επειδή μπορεί να αποδειχθεί με παράνομο τρόπο, όπως είναι το ίδιο παράνομο να αποδείξεις μια παρανομία παρανομώντας ο ίδιος.

Τέλος επειδή φορούσα κράνος και δεν φαινόμουν στην κάμερα γράφω τις σκέψεις μου κοιτώντας την κάμερα τώρα και λέω ήμουν εγώ.

β.ψ.

Σχόλια